Select Page

Natuurlijk ben ik trots om 2 van mijn stukken terug te vinden in de top 12 best gelezen columns van Adformatie in 2018. Zijn het mijn beste stukken? Nee. Kreeg ik hier de meest interessante reacties op? Nee. Maar lijstjes van best gelezen stukken zijn net als talkshow onderwerpen: onderwerpen die de meeste Twitter diarree opleveren.

Het meest trots ben ik op de stukken die inhoudelijke discussie hebben losgemaakt, zoals mijn artikelen over het gebruik van de term ‘vulva’ in mijn blog over Yoni op Adformatie en over de ‘poenie-verkiezing’ van Ruud de Wild op One World. Op mijn ode aan Famke Louise op Joop die ook binnen de links activistische groep tot verdeeldheid leidde. Op mijn meest persoonlijke stuk ‘Ziek van perfectionisme’ op Joop waar ik veel ontroerende reacties op kreeg.

“Waarom vind je het zo nodig om overal van alles van te vinden?”

wordt mij vaak gevraagd. Het antwoord is simpel: omdat ik het kan. Er zijn miljoenen mensen en in het bijzonder vrouwen die zich niet in de positie bevinden om hun eigen keuzes te maken, die niet veilig zijn op straat of in hun eigen huis, laat staan hun stem kunnen laten horen.

Zelfs in Nederland, waar vrouwen in (relatieve) veiligheid leven, durven velen zich niet uit te spreken uit angst. Angst om niet aardig gevonden te worden, om terecht te worden gewezen, om publiekelijk vernederd te worden. Angst die voortkomt uit ideeën die ons zijn ingepeperd om ons klein te houden en de mond te snoeren. Een dame is meegaand, lacht lief en sust. Het klinkt misschien prehistorisch, maar de realiteit wijst uit dat deze ideeën in 2019 springlevend zijn.

Haatreacties komen zoals bekend eigenlijk altijd van mannen en hoewel meestal ook wit, zijn het echt niet alleen de hooligans die we bij de pietendemonstratie tekeer zagen gaan.

Wie bang is voor verandering is degene die alles te verliezen heeft.

Macht. Aanzien. Geld. Juist, de witte man. En dat de meeste witte mannen zich daar niet van bewust zijn blijkt uit de reacties van vooral witte mannen die ‘het goed bedoelen’. Reacties zoals “ik zou het leuk vinden dat je een keer over iets anders zou schrijven”, “jij zou het ook eens met iemand eens zijn”, “je bent je wel lekker aan het profileren he?”. Allemaal reacties die voorbij gaan aan de noodzaak van waarom ik schrijf. Ik schrijf niet om witte pagina’s te vullen of om jou te vermaken. Ik schrijf omdat er dingen moeten veranderen!

Ik heb niets om bang voor te zijn. Ik hoef niet aardig gevonden te worden, ik hoef geen schouderklopjes of bovenaan lijstjes te staan.

Ik heb niets te verliezen want ik heb alles al.

Ik heb eigenwaarde, vrijheid en een stem. Daarom gebruik ik deze zo vaak en zo luid als ik kan. Om al die mensen die hiertoe niet in staat zijn te laten horen.

Niet om te shockeren of te verdelen, maar om te verbinden. Want ik geloof dat we allemaal veel meer op elkaar lijken dan we toegeven en dat de enige weg naar gelijkheid is die waarin we elkaar aankijken. Naar elkaar luisteren. En te zoeken naar dat wat ons verbindt, in plaats van wat ons van elkaar onderscheidt.

Daar hef ik het glas op. Mijn eerste in twee maanden, dus dat belooft wat vanavond. Happy new year!

Share This