Weareallactivists is created to empower you with information and inspiration on activism.

Trots om een millennial te zijn

Ik dacht altijd dat het aan mij lag, dat ik de wereld anders zag.

De afstand tussen mensen van verschillende generaties lijkt alleen maar toe te nemen. Niet omdat de jongere generatie Snapchat gebruikt of ouderen alleen geloven dat iets waar is als het in de krant staat. Nee, omdat zij een andere mentaliteit hebben. Wij millennials (geboren 1980 – 1995) groeiden op gedurende 9/11, de financiële crisis en de eerste serieuze berichten over klimaatverandering.

De komst van het internet zorgde voor vrije toegang tot informatiestromen die tot die tijd door overheid en media werden gecontroleerd. De ‘war on terror’ werd wat voor onze ouders de Vietnam oorlog was, een reden om de regering te wantrouwen en je af te zetten tegen de heersende macht. De onvoorwaardelijke steun aan de VS maakte Nederland medeplichtig aan de strijd om olie en hoe smerig die was zag je dan misschien niet op het NOS journaal, via AL Jazeera kregen wij inmiddels ook de andere kant van het verhaal te horen. De Vietnam oorlog ging over, maar de war on terror duurt voort. Het wantrouwen in de regering als het op militaire missies in het Midden Oosten aankomt dus ook. Dat Rutte nu glimlachend handjes schudt met iemand die zoveel haat zaait in de wereld en vrouwen en migranten als minderwaardig beschouwd en behandeld verbaast ons niet eens meer.

In 2006 verscheen “An Inconvenient Truth”, een documentaire over Al Gore’s campagne om mensen bewust te maken van de gevaren van de opwarming van de aarde. Deze film was voor veel mensen een eye-opener, het startschot voor een steeds verder groeiend besef van de mate waarin we de aarde collectief naar de knoppen aan het helpen zijn. In 2018 zorgde de financiële crisis ervoor dat we in één klap het vertrouwen in het economische systeem verloren. Maar crisissen leiden niet alleen tot ellende. Toen een succesvolle carrière ineens niet meer zo vanzelfsprekend was, moesten we creatief zijn, zelf kansen creëeren. Als je geen geld hebt om iets te kopen zoek je naar een ander middel om te ruilen. Bezit bleek ineens een zwaar overschat concept en de deeleconomie was geboren.

De combinatie van deze factoren heeft gezorgd voor de mentaliteit die onze generatie kenmerkt en wij aanduiden met de engelse term ‘woke’. Woke vertaalt zich letterlijk als ‘aan het ontwaken’, ofwel bewustzijn van bestaande machtsstructuren die ongelijkheid in stand houden.

Voorgaande generaties hadden ook idealen, maar hebben zich moeten aanpassen aan de ‘bestaande’ wereld op het moment dat ze echt volwassen werden. Leuk die hippietijd, maar als je 35 was kreeg je een vaste baan en een gezin. Wij passen ons niet aan aan bestaande structuren, omdat deze juist de oorzaak zijn van de problemen waar we nu mee te dealen hebben. We hebben te maken met een aantal zeer ernstige crisissen: opwarming van de aarde, toenemende ongelijkheid, voedseltekorten en uitgeputte energiebronnen. Maar er is ook technologie die zich sneller ontwikkelt dan ooit. We hebben kennis, we hebben kunde en kunnen dit razendsnel vermenigvuldigen. Maar het belangrijkste is dat onze generatie hoop heeft.

De discussie gaat nu vooral over het omgaan met millennials en dan met name op de werkvloer, terwijl de vraag die we ons werkelijk moeten stellen is: ‘Hoe leert een niet-millennial overleven in een millennial-wereld?’

Niet twijfelen, maar alle opties openhouden

Ik voelde al vroeg in mijn carrière aan dat het mij zou helpen om alle kanten van het communicatievak te leren kennen. Bij mijn eerste baan bij een mediabureau zag ik direct dat ik niet één van die mensen zou worden die na 20 jaar een gouden kooi heeft gecreëerd en denkt nergens anders meer te kunnen werken. Ik switchte dus vaak: van mediabureau, adverteerder, PR-bureau, uitgever tot creatief bureau. Ik hoorde vaak: “Jij weet ook niet echt wat je wilt hè? Je moet je wel ergens in specialiseren anders word je een generalist” (alsof het een enge ziekte is). Nu we geen idee hebben hoe de wereld er morgen uitziet
weten we dat je vooral één ding moet kunnen: jezelf opnieuw uitvinden in een snel veranderende wereld. Niks generalist dus, maar een slasher. Een alleskunner. Ofwel: een millennial.

Niet besluiteloos, maar autonoom

Ik verraste vriend en vijand toen ik rond mijn 25e een relatie kreeg met een vrouw. Opvallend genoeg moesten vooral mensen die ik net niet goed genoeg kende om überhaupt iets van zo’n privéaangelegenheid te mogen vinden ‘wel even wennen’. Ik hoefde helemaal niet te wennen, integendeel.

Niet dat ik altijd met een vrouw had willen zijn, sterker nog: ik had nooit de behoefte gehad om er eentje te zoenen. Ik werd verliefd op een mens. Nadat deze relatie overging en ik weer een vriendje kreeg, kreeg ik vaak de vraag ‘Val je nu weer op mannen?’ alsof ik had besloten een andere look te kiezen dit seizoen. Ik stuit op nog meer onbegrip omdat ik mijzelf niet biseksueel noem, maar wel de mogelijkheid voor een man of vrouw openlaat. “Je moet wel kiézen”, hoor ik vaak. Nee hoor dat hoeft niet, want ik ben een millennial.

Niet verwend of arrogant, maar open en in bezit van een gezonde dosis zelfkennis

Toen in 2016 de wereld en het medialandschap er inmiddels heel anders uitzag, was de diversiteit op mijn cv ineens heel interessant voor recruiters. Ik werd vaak uitgenodigd voor sollicitatiegesprekken, vooral omdat ze iemand zochten die de uitdagingen van deze tijd goed snapt (een millennial dus). Ik merkte echter hoe raar ik het vond dat ik in zo’n gesprek geacht werd om mijn talent en capaciteiten naar de desbetreffende vacature te praten. Terwijl zij mij hadden uitgenodigd! Ik besefte dat het beter was als ik mijn talenten en skills zou delen en dat bedrijven of opdrachtgevers dan konden bepalen of zij daar behoefte aan hadden. “Ja maar zo werkt het natuurlijk niet,” zei zo’n recruiter dan. Oh nee? Bij mij wel. Want ik ben een millennial.  Ik dacht altijd dat het aan mij lag, dat ik de wereld anders zag. Maar nu besef ik dat ik juist een wandelend cliché ben. Ja, ik werk graag in hippe koffietentjes of liever nog ergens op een zonnig eiland. Nee, ik wil echt niet in loondienst. Ja, ik werk 4 dagen want heb er 1 nodig voor zelfontwikkeling. Nee, ik eet geen dieren. Ja, ik doe vrijwilligerswerk. Nee, ik hoef geen dure auto. Ja, ik wil iets achterlaten van waarde. Ik ben dus een millennial, een product van deze tijd. Misschien een oude, maar wel een echte. En ik ben daar trots op, zoals het een echte millennial betaamt.
Words by Nadine Ridder / Photo by Angelina Litvin

Deze column verscheen eerder op een iets andere manier op Joop.nl.

Share this article
Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Weareallactivists is created to empower you with information and inspiration on activism.

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *