Weareallactivists is created to empower you with information and inspiration on activism.

Moraalridder

Waarom ben jij zo’n moraalridder? wordt mij vaak gevraagd. Als kind van een donkere Moluks-Indische vader en blonde Duitse moeder leerde ik al vroeg dat mensen eerst kleur zien. Zo was ik in mijn eigen ogen een product van beide ouders, want ik had uiterlijke kenmerken van zowel mijn vader als mijn moeder en een huidskleur die precies in het midden leek te vallen. In de ogen van anderen was ik vooral een kind van mijn vader. Want mijn moeder, daar leek ik toch niet op? Terwijl mijn vader veel donkerder is dan ik, passen hij en ik samen in het hokje ‘niet wit’. En dat is toch echt iets heel anders.

Ook mijn moeders afkomst was belangrijk. Want Duitsers, daar hielden Nederlanders in die tijd niet zo van. Ik herinner mij dat ik het afschuwelijk vond het EK in 1992 te kijken, omdat tijdens de wedstrijd Nederland – Duitsland voortdurend ‘kutmoffen’ naar het scherm werd geroepen in het gezelschap waarin ik mij bevond. Het voelde alsof mensen mijn moeder puur om haar afkomst niet moesten, en mij dus eigenlijk ook niet.

Inclusieve blik

Een kind uit een gemixt huwelijk heeft van nature een inclusieve blik. Je groeit op in verschillende culturen en creëert je eigen wereld, waarin je het beste uit die werelden combineert.

De cultuur van je vader, die van je moeder en die waarin je leeft. Als je dan gaat reizen of mensen uit weer andere culturen ontmoet neem je steeds iets mee om toe te voegen aan jouw wereld.

Het verschil tussen diversiteit en inclusiviteit wordt vaak uitgelegd aan de hand van een metafoor, het feestje. Uitgenodigd worden voor een feestje is diversiteit en gevraagd worden om te dansen is inclusiviteit. Waar ik moeite mee heb is dat deze metafoor impliceert dat er nog steeds een duidelijk machtsverhouding is. Die uitnodigt, bepaalt. Voor mij gaat inclusiviteit over het samenbrengen van verschillende perspectieven en daar iets nieuws uit creëeren.

Ideaalbeeld 

Als kind was ik mij niet bewust van de impact die het westerse ideaalbeeld had op mijn zelfbeeld.

Ik wilde op de kleine zeemeermin lijken en haatte het dat ik Pocahontas werd genoemd. In de spiegel kneep ik mijn neus dicht om te kijken of ik dan op blonde Kelly uit Beverly Hills 90210 zou lijken. En mijn ogen heb ik heel lang het mooiste gevonden als ik niet lachte, want dan leek ik minder Aziatisch.

Natuurlijk willen alle kinderen iets anders zijn of hebben, maar inmiddels weet ik dat het westerse schoonheidsideaal ervoor zorgt dat we met zijn allen krampachtig dezelfde kant op bewegen.

Feminisme 

Het opeisen van je plek in de wereld als vrouw is mij met de paplepel ingegoten. Mijn moeder koos ervoor in een pak met stropdas te trouwen. Zeker in die tijd een gedurfde keuze. Was dit een feministisch statement? Mijn moeder denkt zelf van niet, maar ik weet wel beter. Zij voelde zich niet comfortabel in een witte jurk, waar de hypocriete symboliek van de onschuldige maagd aan kleeft. Bovendien droeg ze nooit jurken en dus besloot ze die dag als zichzelf te komen. In een mannenwereld jezelf durven zijn, is het meest feministische wat een vrouw kan doen.

Mijn opa was de eerste mannelijke feminist in mijn leven. Een militair die zich openlijk uitsprak voor en handelende naar gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Als hij de was stond op te hangen werd hij daar door de buren op aangesproken. Dat vond hij onbegrijpelijk en daar trok hij zich dan ook niets van aan. Ook gaf hij niet alleen mijn vader een brommer cadeau, ook al zijn dochters. Iets wat hoogst ongebruikelijk was in die tijd. Maar mijn opa begreep niet waarom mijn vader wel en zijn zussen niet op een brommer zouden kunnen zitten. Ik heb dus al heel jong geleerd dat mensen van alles van je vinden als je er anders uitziet, een ander accent hebt of er andere gewoontes op na houdt. En dat je heel ongelukkig wordt als je daarnaar gaat leven.

In mijn strijd naar meer gelijkheid en rechtvaardigheid word ik gedreven door dit gevoel dat al heel jong is ontstaan. Dat mensen je niet snappen, omdat je niet in een hokje past. Dat gevoel dat je er eigenlijk niet mag zijn. Dat je niet goed genoeg bent, zoals je bent. Dit is wat ik hoorde: je moet je aanpassen aan onze normen en waarden, dan mag je meedoen. Je moet je netjes en onderdanig gedragen, dan vinden mannen je leuk. Je moet niet zo bijdehand doen, dan krijg je een goed cijfer. Ofwel: er zijn behoorlijk wat voorwaarden om geaccepteerd te worden in deze wereld. Daarom wil ik dat ieder kind leert dat er plek is voor mensen die er anders uitzien, die anders ruiken, die zich anders gedragen, die een andere mening hebben dan de zogenaamde norm. Dat mensen niet te reduceren zijn tot hun afkomst, geloof of geaardheid. En iedere keer als iemand mij vertelt dat ik mijn mond moet houden, mij negeert of onderschat, is het die pijn die ik voor altijd met mij meedraag, die mij drijft om nog harder te strijden. Dus daarom ben ik een moraalridder.
Words by Nadine Ridder / Photo by Emiliano Vittoriosi

Share this article 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Weareallactivists is created to empower you with information and inspiration on activism.

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *