Mijn wens voor nieuw Amsterdam 2019

Met alleen woorden komen we er niet. Het wordt tijd dat we onze verantwoordelijkheid nemen en de verandering laten zien die we nastreven.

Als je onderdeel wilt zijn van verandering zul je bij jezelf moeten beginnen. Die stoel opgeven die zo lekker zit. Niet alleen je gezicht laten zien waar het goed toeven is, maar juist daar waar het schuurt en ongemakkelijk is.

Voor echte verandering hebben we mensen nodig die zich inzetten voor iets waar ze zelf geen last van ondervinden.

Mannen die weigeren plaats te nemen in panels zonder vrouwelijke sprekers.

Hetero’s die vooraan lopen bij demonstraties tegen homogeweld.

Christelijke vrouwen die strijden voor vrijheid van kledingkeuze van hun islamitische zusters.

Mensen die snappen dat jouw strijd ook hun strijd is.

Mijn wens voor Amsterdam in 2019 is dat de mensen die het minste benadeeld worden door ongelijkheid, hun verantwoordelijkheid nemen zonder daar applaus voor te verwachten.

Dit zou, in een lieve stad als Amsterdam, die voor hun iets liever is dan voor anderen, vanzelfsprekend moeten zijn.

View this post on Instagram

Mijn wens voor Amsterdam in 2019 🖤 @pakhuisdezwijger

A post shared by Nadine (@nadine_ridder) on

Waarom ik in 2019 niets te verliezen heb

Natuurlijk ben ik trots om 2 van mijn stukken terug te vinden in de top 12 best gelezen columns van Adformatie in 2018. Zijn het mijn beste stukken? Nee. Kreeg ik hier de meest interessante reacties op? Nee. Maar lijstjes van best gelezen stukken zijn net als talkshow onderwerpen: onderwerpen die de meeste Twitter diarree opleveren.

Het meest trots ben ik op de stukken die inhoudelijke discussie hebben losgemaakt, zoals mijn artikelen over het gebruik van de term ‘vulva’ in mijn blog over Yoni op Adformatie en over de ‘poenie-verkiezing’ van Ruud de Wild op One World. Op mijn ode aan Famke Louise op Joop die ook binnen de links activistische groep tot verdeeldheid leidde. Op mijn meest persoonlijke stuk ‘Ziek van perfectionisme’ op Joop waar ik veel ontroerende reacties op kreeg.

“Waarom vind je het zo nodig om overal van alles van te vinden?”

wordt mij vaak gevraagd. Het antwoord is simpel: omdat ik het kan. Er zijn miljoenen mensen en in het bijzonder vrouwen die zich niet in de positie bevinden om hun eigen keuzes te maken, die niet veilig zijn op straat of in hun eigen huis, laat staan hun stem kunnen laten horen.

Zelfs in Nederland, waar vrouwen in (relatieve) veiligheid leven, durven velen zich niet uit te spreken uit angst. Angst om niet aardig gevonden te worden, om terecht te worden gewezen, om publiekelijk vernederd te worden. Angst die voortkomt uit ideeën die ons zijn ingepeperd om ons klein te houden en de mond te snoeren. Een dame is meegaand, lacht lief en sust. Het klinkt misschien prehistorisch, maar de realiteit wijst uit dat deze ideeën in 2019 springlevend zijn.

Haatreacties komen zoals bekend eigenlijk altijd van mannen en hoewel meestal ook wit, zijn het echt niet alleen de hooligans die we bij de pietendemonstratie tekeer zagen gaan.

Wie bang is voor verandering is degene die alles te verliezen heeft.

Macht. Aanzien. Geld. Juist, de witte man. En dat de meeste witte mannen zich daar niet van bewust zijn blijkt uit de reacties van vooral witte mannen die ‘het goed bedoelen’. Reacties zoals “ik zou het leuk vinden dat je een keer over iets anders zou schrijven”, “jij zou het ook eens met iemand eens zijn”, “je bent je wel lekker aan het profileren he?”. Allemaal reacties die voorbij gaan aan de noodzaak van waarom ik schrijf. Ik schrijf niet om witte pagina’s te vullen of om jou te vermaken. Ik schrijf omdat er dingen moeten veranderen!

Ik heb niets om bang voor te zijn. Ik hoef niet aardig gevonden te worden, ik hoef geen schouderklopjes of bovenaan lijstjes te staan.

Ik heb niets te verliezen want ik heb alles al.

Ik heb eigenwaarde, vrijheid en een stem. Daarom gebruik ik deze zo vaak en zo luid als ik kan. Om al die mensen die hiertoe niet in staat zijn te laten horen.

Niet om te shockeren of te verdelen, maar om te verbinden. Want ik geloof dat we allemaal veel meer op elkaar lijken dan we toegeven en dat de enige weg naar gelijkheid is die waarin we elkaar aankijken. Naar elkaar luisteren. En te zoeken naar dat wat ons verbindt, in plaats van wat ons van elkaar onderscheidt.

Daar hef ik het glas op. Mijn eerste in twee maanden, dus dat belooft wat vanavond. Happy new year!

Juist met de feestdagen moeten supermarkten kleur bekennen

De problematiek vermijden is geen optie. De momenten waarop het identiteitsdebat het hevigst is, is de marketing van supermarkten dat ook.

Voor wie het gemist heeft: er is ophef ontstaan rondom de kerstcommercials van de vier grote supermarkten Albert Heijn, Jumbo, Plus en Lidl. Als communicatiestrateeg merkte ik aan het begin van deze maand op in Adformatie dat alle supermarkten volledig witte kersttafels laten zien. Later publiceerde NRC het artikel ‘Een witte kerst in de supermarktreclames: nul mensen met een migratieachtergrond‘.

De discussie of het slim zou zijn voor supermarkten die alle Nederlanders aan willen spreken om alleen witte mensen te laten zien, sloeg op internet om naar het niveau ‘moslims vieren geen kerst’ en ‘ga terug naar je eigen land’.

Iedere discussie leidt ons naar het grotere identiteitsvraagstuk: in welk Nederland willen we leven? Een multicultureel Nederland met tradities die zich ontwikkelen door invloed van nieuwkomers of een Nederland dat van ‘echte’ Nederlanders is, dat stilstaat of liever nog: teruggaat naar ‘vroeger’? Supermarkten zeggen voor verandering te zijn. Ze geven aan diversiteit belangrijk te vinden en dit in hun communicatie te laten zien. Alleen met kerst toevallig niet. Toevallig alle vier niet. En toevallig voor het tweede opeenvolgende jaar niet.

Radiouitzending “dit is de Dag” op NPO Radio 1 op donderdag 20 december 2018

En het veelgehoorde argument? De meeste witte Nederlanders herkennen zich alleen in een volledig witte familie. Alsof herkenning alleen om kleur gaat! Toen ik in de radiouitzending van Dit is de Dag op NPO Radio 1 in debat ging met Joeri Jansen, directeur van Roorda Reclamebureau, maakte ik het punt dat een Marokkaans vriendje aan de kersttafel echt wel voorkomt in Nederland en dus niet onrealistisch te noemen is. Hij reageerde hierop met het veel gebruikte argument “Maar dan gaat de discussie daar over.” Ja, en guess what, nu gaat het hier over. En dat is precies waar merken en reclamemakers zich bewust van moeten zijn. Het debat vindt toch wel plaats, en omdat je als supermarkt onderdeel bent van de samenleving, ben je ook onderdeel van de discussie.

Consumenten zijn steeds bewuster en in toenemende mate maatschappelijk betrokken, en verwachten dezelfde mentaliteit van merken. Alleen beloven dat een merk jou beter, sterker of knapper maakt volstaat niet meer. Consumenten laten zien wie ze zijn en waar ze voor staan door middel van hun aankopen. Dus zijn op zoek naar de belofte dat ze door jouw product een beter mens worden. Mensen kopen niet wat je verkoopt, ze kopen waar je in gelooft.

Als supermarkten het hele jaar diversiteit willen laten zien, waarom dan niet met kerst? Tradities zijn steeds meer trigger events die het publieke debat aanwakkeren. In de luchtige ‘niks aan de hand in ons landje’-aanpak van de kerstcommercials van de supermarkten is duidelijk te zien dat het sentiment rondom het behoud van tradities angstvallig wordt gemeden. Wat de supermarkten proberen, is neutraal te blijven door de witte norm te laten zien. Maar niet kiezen is ook kiezen. “Als je geen onderdeel bent van de oplossing, ben je onderdeel van het probleem” is een uitspraak die zich uitstekend leent om deze tijdsgeest te duiden.

De problematiek vermijden is geen optie, omdat de momenten waarop het identiteitsdebat het hevigst is, ook de marketingmomenten van de supermarkten het hevigst zijn. En voor effectieve marketing is een verhaal nodig dat inspeelt op wat er op dat moment in de maatschappij speelt.

Wat wordt opgevat als een enorm risico, kan ook als kans gezien worden. Door je uit te spreken en ergens voor te gaan staan, kun je een groep mensen effectief aan je binden. Dat een andere groep hierdoor beledigd, gekwetst en afgeschrikt wordt is onvermijdbaar en iets waaraan merken zullen moeten gaan wennen.

Reclame vormt een spiegel van de samenleving, en de reacties op die reclame leggen de polarisatie bloot. Dat die polarisatie gevoed zou worden door de discussie is onzin, het wordt alleen maar meer zichtbaar.

In Engeland kiezen de twee grootste supermarkten duidelijk wel voor inclusie, maar naast waardering en lof is er ook kritiek en dreiging tot boycots. De discussie is dus vergelijkbaar, maar de houding van de supermarkten is heel anders.

Tesco, de grootste supermarkt van Engeland, ontwikkelde een campagne om de verschillende manieren waarop mensen in Engeland kerst beleven te vieren en kwam voornamelijk onder vuur te liggen omdat er moslims in de commercial te zien zijn.

www.youtube.com

Sainsbury’s snapt dat effectieve communicatie emotioneel moet raken en gaat vol voor de tearjekker-route. Een reclame die niemand onberoerd zal laten, van welke afkomst, kleur, religie of seksuele oriëntatie dan ook, met in de hoofdrol een prachtig zwart meisje. Zij zorgt voor verbinding en daarmee voor herkenning. Sainsbury’s vertelt ons indirect dat het niet gaat om waarin wij van elkaar verschillen, maar om wat ons verbindt. Als dat geen kerstgedachte is.

www.youtube.com

Dit artikel is geschreven voor en gepubliceerd op http://oneworld.com

Als je toch iemand de Zwarte Piet wilt toebedelen, geef dan technologie de schuld.

Het is geen kunst te zien dat Zwarte Piet symbool staat voor verandering. Zwarte Piet niet willen loslaten is niet willen veranderen. Dat ik als linkse activist tegen Zwarte Piet ben is niet verrassend. Ik ben ook tegen vleesconsumptie en tegen goedkope textielproductie. Eigenlijk tegen alles wat mens en natuur onnodig en buitenproportioneel schaadt. Maar waar ben ik dan vóór? Ik ben voor verandering.

Verandering is inherent aan vooruitgang. Het leven is als een rivier, een grote stroom van verandering en het is de kunst om zo natuurlijk mogelijk mee te stromen.  De meeste mensen houden echter niet van verandering en zeker niet als deze radicaal is. Maar de realiteit is dat we in een tijd leven waarin alles zich sneller ontwikkelt dan ooit tevoren.

Wie geen verandering wil houdt de illusie van de mogelijkheid van een oude wereld in stand. Populisten als Trump associëren het idee van de oude wereld met het uitsluiten van ‘de ander’ en geven mensen het idee dat stilzetten of zelfs terugdraaien van de tijd mogelijk is. Make America great again: een Amerika voor Amerikanen. Brexit: een Verenigd Koninkrijk voor Britten. Blok die niet in een multiculturele samenleving gelooft: een Nederland voor ‘echte’ Nederlanders. Maar uitsluiting van ‘de ander’, zal niet zorgen voor terugkeer naar de oude wereld. In de nieuwe wereld heeft  ‘de ander’ het helemaal niet voor het zeggen. Sterker nog,  ‘de ander’ behoort vaak tot de kwetsbare groepen in de samenleving en heeft dus geen macht.

De wereld verandert door de exponentiële ontwikkeling van technologie. Die, in tegenstelling tot de lineaire ontwikkeling van de samenstelling van Nederland, ons geen tijd geeft om te wennen en ons voor te bereiden. Het is technologie die banen inpikt en kwetsbare groepen in onze samenleving overbodig maakt. Het is technologie die ons van elkaar en van de natuur vervreemd, ons uitput en ongelukkig maakt.

Technologie is de echte vijand van wie de tijd terug wil draaien.

Maar ik zie niemand protesteren op de dag van de uitvinding van het Internet. Geen politieke partij die terug wil naar pen en papier. Geen online terreur gericht aan robots. Het pre-digitale tijdperk heeft geen symbool waaraan we vastklampen. Er is niet een bepaalde groep die de schuld gegeven kan worden van deze ontwikkeling. Zou het de verslavende werking zijn die ervoor zorgt dat mensen de voordelen van technologie wel zien in tegenstelling tot de voordelen van een multiculturele samenleving die vaak over het hoofd worden gezien? De dopamine die vrijkomt bij een like krachtiger dan bij het verorberen van een broodje shoarma? Er zullen altijd voor- en nadelen kleven aan verandering. We zullen iedere keer opnieuw moeten kijken hoe de wereld verandert, wie dat bevoordeelt en wie dat benadeelt en hoe we met regelgeving dit weer in balans kunnen brengen.

Mijn idee voor een nieuw Nederland is een land waarin we samenwerken om technologie voor alle mensen te laten werken. Zodat we de verdeling in ‘haves’ en ‘not haves’ beperken. Deze wordt namelijk in toenemende mate bepaald door het antwoord op de vraag: ben ik nog van toegevoegde waarde in een wereld waarin technologie de mens steeds meer vervangt? De Mexicaanse muur zal niet voorkomen dat China Amerika keihard van haar troon stoot. De schone taak aan politici en beleidsmakers en iedereen die het beste voor heeft met Nederland om de discussie te verplaatsen van ‘wij vs zij’ naar ‘samen klaar voor een nieuwe wereld’.

No more meatballs at IKEA

At the technology event Websummit in Lisbon the companies can’t stop talking about their mission to contribute towards change. On Tuesday I am attending ‘What does it mean to live a better life within the limits of one planet?’ by Pia Heidenmar Cook, IKEA’s Chief Sustainabilty Officer. She talked about IKEA’s goals for 20/30 (now 20/20 is not far away, many companies quickly change one number in their goal setting documents, hoping to go unnoticed). Goals focusing on people & planet, healthy and sustainable living, circular and climate and social issues.

I notice I find it hard to believe what she is saying. I recognise the words that I have read and written myself too many times before. Promises made too often without any real proof to show for it. So I don’t hear the promises, I don’t see pure intentions.

I only hear what they are not saying. And see what they are not doing. And what in my opinion should be done.

Pia proudly mentioned the vegetarian options in the restaurants. But why do they continue selling their famous meatballs? I looked it up and found IKEA sells around 1 billion meatballs globally every year. Pia did not mention how many cows and pigs it takes to produce these meatballs. No slides on the environmental and social impact of this cheap and unhealthy food production. How can they be serious about environmental issues when they contribute to the problem at this scale?

The general opinion may be that a company should take baby steps, so customers can get used to change slowly. That is all very nice if we would have time, but we all know time is up. A more sustainably society asks for radical change, so if you want to be part of change, and want to inspire your audience to change, you must make radical changes yourself first.

It is not as if I’m asking McDonalds to stop selling burgers. IKEA sells furniture. According to IKEA restaurant creator Sören Hullberg the IKEA sells food, because customers make better purchase decisions on a full stomach. If that is genuine, and let’s assume it is, it will not harm anyone to get rid of meat and fish on the menu because there will still enough stomach filling alternatives.

People will not stop going to IKEA if the company would go vegetarian, simply because there is not enough alternative out there. I heard somebody say earlier that day ‘sometimes it takes famous people to normalize behaviour’. Well, I think we need big corporates to normalize behaviour.Going (at least) vegetarian is a huge opportunity for IKEA to use their influence for positive change. Letting go of their beloved meatballs is the proof IKEA needs to prove their claim of ‘going all in.’ It is a great narrative to build a campaign around with guaranteed media exposure. I only see winners.

If IKEA truly cares about inspiring people to live better lives within the limits of the planet, they will have to lead by example and let their meatballs go. Not before 20/30. Today.

Just Use It: how Nike uses activism

Nike has caused a lot of controversy with a daring advertising campaign. ‘Believe in something. Even if it means sacrificing everything.’– it’s a message the sports brand would love to mirror on their own image. But Nike does not run any real risks at all.

Nike celebrates the thirty-year jubilee of their successful ‘Just Do It’ marketing with a campaign that hasn’t been going unnoticed. The leading man of the new campaign is Colin Kaepernick, the first American football player who, in 2016, knelt in protest against racism and police brutality during the national anthem, fueling a national debate. A brave act, that came with a high price. It presented Kaepernick with both praise and criticism. Since the kneeling, however, no American football team has offered him a contract. The Nike campaign is now met with the same division.

The campaign text from Nike reads: “Believe in something. Even if it means sacrificing everything” and refers to the daring action of Kaepernick two years ago. Whoever looks at the fierce anti response, with Twitter campaign #justburnit front and center, sees that this text might as well be about Nike.

But this myth (being that the brand’s taking a big risk with their campaign) is something Nike is especially creating itself, too. It is precisely the companies that do not speak out on socially engaged issues, that are at risk today. Why? Because these companies risk losing connection with the young target group that identifies as woke: alert to social and racial issues.

So brands turn to branded activism: brands addressing and finding solutions for social issues such as discrimination, stereotyping and climate change. But that is not as easy as it sounds. In their activist campaigns, many brands completely miss the mark. Think of Pepsi who used the Black Lives Matter movement for a feel-good cola advertisement that was immediately taken offline after much fuss. Rabobank, one of the leading banks in the Netherlands, also took a particularly awkward stance, and even won the Liegebeest election (Liar Liar election) with the ‘Growing a better world’ campaign.

Nike understands that, as a brand, you shouldn’t play the activist yourself, but facilitate already existing activism. The fact that Nike seems to hit the right note with this campaign is not only because this campaign is very strong, creatively and strategically. Nike gives a good example here because she understands that, as a brand, you shouldn’t play the activist yourself, but should rather facilitate already existing activism. Young people increasingly expect that brands create space and demand attention for oppression and inequality, without exploiting their struggle. This generation does not want to be spoken about, they want to be the speakers. And that is exactly what Nike is doing here: offering the oppressed a stage.

 No new stories or scripts need to be developed, because the real story has already been told. It was told 21 months ago, on the sports field, by Colin Kaepernick. Let us not forget who really lost everything. A player without a club now becomes a player with a worldwide voice at Nike. That is the honor the company deserves: using their budget and reach for a story that deserves attention.

By not claiming the position of activists themselves, Nike also limits the risk of criticism of its own policy: within the organization, there is a lot to be improved on in the socio-cultural field.

That almost two years went by in finally paying attention to this story, suggests that the marketing calendar was a leading factor in this campaign – and that the urgency of the message came secondary. Let’s hope that, in the future, brands will use their marketing budget when a message deserves the most attention from a social point of view instead of when this brand happens to be celebrating an organizational anniversary.

This blog was published in Dutch at oneworld.nl on September 5th 2018. It is translated by Imme Visser (immevisser.com)

How sincere and credible is activism by brands?

Brands that claim to be ‘woke’ must be consistent

Activist campaigns are springing up like mushrooms. How sincere are these brands? Because until recently, they were still trying to make us feel insecure, unhealthy and miserable.

We live in an attention economy: a time in which the attention of the consumer is worth gold to marketing professionals. They are continuously looking for ways to stay connected with the constantly changing consumer experience. And to understand how you can attract that attention – and hold it, you look at the generation that is at the forefront of the pack – the leaders in development. Millennials? So last year. Now that this group is slowly moving towards 40, the leading role transfers to Generation Z (young adults who are now between 16 and 24).

Where millennials are characterized by a need for authenticity and sustainability, generation Z takes it to the next level: they are woke. This translates as follows: they’re alert to racism, social discrimination and injustice. GenZ is increasingly looking for companies where she can see her woke mentality reflected. She takes action by making choices with her wallet. Activism 2.0.

This has not gone unnoticed at big commercial brands. Activist campaigns are springing up like mushrooms, for example the award-winning campaign ‘The Talk’ by Procter & Gamble that criticizes racial bias, ‘Is it ok for guys …’, in which AXE takes a critical look at our idea of ​​masculinity, or LINDA.meiden who encourages girls to be proud of their (naked) breasts with their ‘bareboobedcover’.

How sincere are these brands in their mission to improve the world? Didn’t the same companies try to make us feel insecure, unhealthy and unhappy before? A commercial company earns money by solving a problem. So the bigger the problem, the more money they can earn from the solution.

Coca-Cola used to create a happiness illusion (“Not that satisfied? Drink Coca-Cola – you will be happy and life will suddenly have meaning”). AXE made a whole generation of men insecure (“If these women do not look at you, you’re a loser! Use AXE and hit on every woman you can find – only then you’re a real man”). Dove created a low self-esteem in women by always emphasizing that ‘normal’ women do not meet the beauty ideal (“But if you use Dove products, you will love yourself even so”).

This means that firstly, problems were created and fed, subsequently they were ‘resolved’ with the promise of the products, and now the same issues are addressed with activist campaigns. You could argue that these companies have also developed a new conscious, and sure, that is possible. But anyone who claims to be woke, must be consistent.

Libresse launched the campaign #bloodnormal, the first campaign in which their signature blue liquid is replaced by blood (or a red color, at least). A strong and very useful campaign, because Libresse contributes to the normalization of menstruation and blood. But doesn’t Libresse, at the same time, terrify us mentioning the possibility of leaking, visible menstrual products and ‘unwanted smells’? On their website, for example, we can find a campaign on ‘daily fresh panty liners’ that tells you to use a panty liner every day. “That way, you feel fresh and clean on a daily basis.” These are two pretty contradictory messages.

Coca-Cola makes wonderful campaigns to contribute to societal issues, but, with the sale of their products, contributes to an unhealthy lifestyle even more enthusiastically. Shell proudly uploads videos on male / female ratios at the top, but in the meantime remains one of the biggest polluters in the world. When you look at it like this, it’s not surprising there’s a lot of resistance. The fact that a commercial company by definition exists to make money, makes it rather implausible that the primary goal of their activism would be to improve the world.

And that’s how we get to the dream story of outdoor clothing brand Patagonia. They are distinguished by the authentic activism that is consistently used to complete their mission: to make a positive contribution to climate crisis prevention. In addition to being very critical of their own footprint, they stimulate consumers to consume more sustainably and, above all, less so. This is made easy for the consumer as Patagonia’s products last a long time. Next to this, consumers have access to a free repair service and a recycling program.

But Patagonia is best known for the nature conservation campaigns that go beyond one slogan. Their Black Friday campaign is now iconic: Patagonia donated not the usual 1 percent, but 100 percent of the proceeds from their day sale to small local environmental protection. The results? A record sale of 10 million dollars was realized. With this action, no cash was added to the Patagonia bank account, but they could transfer a huge amount to organizations pursuing the same goal. As a positive side effect, this action generated an enormous amount of PR for Patagonia – plus, they partly sold to a new audience that day.

Why does this brand succeed where the other examples don’t? A very important fact is that Patagonia consciously has no shareholders and can therefore operate autonomously. And, like founder Yvon Chouinard himself says: “We’re not in the clothing business. We’re in the business of saving the planet and we use making clothing as our way of doing it.” It’s hitting the nail right on the head. Companies that are successful users of activist storytelling use commercial revenue as a means to reach the goal. Therefore, that revenue is never the ultimate goal.

The question is whether this is possible for established companies at all, or whether they have to surrender more and more space to companies that have been founded from a mission statement, like Yoni, Dopper, Lush and Tony’s Chocolonely. Successful activist marketing is doable, but requires a sizable transformation. Preaching about change but not changing yourself is something you won’t get away with anymore.

This blog was published in Dutch at at oneworld.nl on July 16th 2018. It is translated by Imme Visser (immevisser.com)

Facebook’s Apology Needs Some Serious Rewriting

Even though the latest quarterly figures and an increase in users tell us something different, Facebook has every reason to panic. Their charm offensive has been going on for quite some time, but after ‘Cambridge Gate’ Facebook’s PR machine works overtime. A large campaign currently runs in the US to limit damages as much as possible.

The current discussion concerns privacy, unlawfully obtained data, Russian trolls, and ‘filter bubbles’. Facebook responds as usual: with excuses, new promises, and adjusted conditions. And because the policy makers have little understanding of how these platforms actually work, Facebook seems to be let off the hook quite easily.

But if you pay attention you will see that Facebook has a much bigger challenge. Now we are more aware of how irresponsible Facebook handles our data, the ‘idealistic and optimistic’ company’s good intentions are increasingly questioned. We’re beginning to realize that Facebook has only one goal: keeping us glued to the platform the entire day. Is more connection created, or is our attention highjacked and sold for a lot of money?

Has Facebook deliberately turned us into social media addicts?

We have known for quite a while that the enormous power of large tech companies was a serious risk, but only now that we’ve seen how this power can manifest itself do we truly feel it. The fact that the American elections have been manipulated on such a scale, with the result that Trump is now the most powerful man in the world, is something that appeals to everyone’s imagination. This particular incident could well have been where a tipping point started.

When former Facebook employees spoke out about the tech company’s real motives and even launched a campaign to fight tech addiction, notably few people were receptive to their message. It takes time to kick an addiction, and there’s actually five phases of behavioural change: denial, acknowledgment, exploration, action, and perseverance. Most people are still in phase one, as shown by the fierce responses focusing on everything except the recognition of the problem. Some people are already in phase two or three, and some, like the whistle-blowers are in phase four. Logically, Facebook tries to stop this from developing, and wants to keep the toxic reason behind the success of the platform (getting people addicted) covered up.

When you view the campaign video through a critical lens, you will see that the story is incorrect or incomplete at the very least. The video starts by reminding us of the good old days when everything was still fun and games, and then swiftly jumps to our current time of fake news and clickbait. How we got there, or how Facebook got us there, is never touched upon. Because then you’d first have to explain how you got us addicted.

Pay attention to the style of communication as well: Facebook chooses to speak in ‘we’ form, but communicates as the audience. They also decided not to allow comments on Youtube. The platform who turned consumers into ‘content creators’ chooses to fully determine the public’s opinion in their own campaigns. That is why I was so kind to rewrite the video’s voiceover. What the story would really sound like if it came from a user.

We came here for the friends

We got to know the friends of our friends

Then our old friends from middle school, our mother, our ex, and our boss

Joined forces to wish us happy birthday

And we discovered our uncle used to play in a band

And realised he was young once too

And then we found others just like us

And just like that we felt a little less alone

But then something happened

We spent more and more time here

And our attention became the new gold

So we were seduced to stay even longer

The likes, the comments, the views,

Became our dopamine hits we could no longer live without

And we were left craving for more.

We were taught who we should befriend

Who we should talk to

Which event we should attend

Which products we needed to buy

Who we should vote for

But then something happened

We became unhappy, restless, unfulfilled, and lonelier than ever.

Slowly but surely, we started to open our eyes

And realized we had become obsessed with checking our timeline

And started missing real connections, conversations, and experiences

So from now on

Facebook will radically change its policy

And will stop abusing human vulnerability

And will stop making people addicted to its platform to make profit

And will stop giving more space to negativity than positivity because it creates more engagement

And will stop selling our data

And will stop creating a divided world

And then we can all go back to what made Facebook good in the first place

Friends

When this place does what it is build for

Then we all get a little closer

 

 

This blog was published in Dutch at Adformatie.nl on May 2nd 2018

Facebook’s Apology Needs Some Serious Rewriting

Facebook’s Apology Needs Some Serious Rewriting

Even though the latest quarterly figures and an increase in users tell us something different, Facebook has every reason to panic. Their charm offensive has been going on for quite some time, but after ‘Cambridge Gate’ Facebook’s PR machine works overtime. A large campaign currently runs in the US to limit damages as much as possible.

The current discussion concerns privacy, unlawfully obtained data, Russian trolls, and ‘filter bubbles’. Facebook responds as usual: with excuses, new promises, and adjusted conditions. And because the policy makers have little understanding of how these platforms actually work, Facebook seems to be let off the hook quite easily.

But if you pay attention you will see that Facebook has a much bigger challenge. Now we are more aware of how irresponsible Facebook handles our data, the ‘idealistic and optimistic’ company’s good intentions are increasingly questioned. We’re beginning to realize that Facebook has only one goal: keeping us glued to the platform the entire day. Is more connection created, or is our attention highjacked and sold for a lot of money?

 

Has Facebook deliberately turned us into social media addicts?

We have known for quite a while that the enormous power of large tech companies was a serious risk, but only now that we’ve seen how this power can manifest itself do we truly feel it. The fact that the American elections have been manipulated on such a scale, with the result that Trump is now the most powerful man in the world, is something that appeals to everyone’s imagination. This particular incident could well have been where a tipping point started.

When former Facebook employees spoke out about the tech company’s real motives and even launched a campaign to fight tech addiction, notably few people were receptive to their message. It takes time to kick an addiction, and there’s actually five phases of behavioural change: denial, acknowledgment, exploration, action, and perseverance. Most people are still in phase one, as shown by the fierce responses focusing on everything except the recognition of the problem. Some people are already in phase two or three, and some, like the whistle-blowers are in phase four. Logically, Facebook tries to stop this from developing, and wants to keep the toxic reason behind the success of the platform (getting people addicted) covered up.

When you view the campaign video through a critical lens, you will see that the story is incorrect or incomplete at the very least. The video starts by reminding us of the good old days when everything was still fun and games, and then swiftly jumps to our current time of fake news and clickbait. How we got there, or how Facebook got us there, is never touched upon. Because then you’d first have to explain how you got us addicted.

Pay attention to the style of communication as well: Facebook chooses to speak in ‘we’ form, but communicates as the audience. They also decided not to allow comments on Youtube. The platform who turned consumers into ‘content creators’ chooses to fully determine the public’s opinion in their own campaigns. That is why I was so kind to rewrite the video’s voiceover. What the story would really sound like if it came from a user.

Play Video

We came here for the friends
We got to know the friends of our friends
Then our old friends from middle school, our mother, our ex, and our boss
Joined forces to wish us happy birthday
And we discovered our uncle used to play in a band
And realised he was young once too

And then we found others just like us
And just like that we felt a little less alone
But then something happened
We spent more and more time here
And our attention became the new gold
So we were seduced to stay even longer

The likes, the comments, the views,
Became our dopamine hits we could no longer live without
And we were left craving for more.
We were taught who we should befriend
Who we should talk to
Which event we should attend
Which products we needed to buy
Who we should vote for
But then something happened

We became unhappy, restless, unfulfilled, and lonelier than ever.
Slowly but surely, we started to open our eyes
And realized we had become obsessed with checking our timeline
And started missing real connections, conversations, and experiences

So from now on
Facebook will radically change its policy
And will stop abusing human vulnerability
And will stop making people addicted to its platform to make profit
And will stop giving more space to negativity than positivity because it creates more engagement
And will stop selling our data
And will stop creating a divided world

And then we can all go back to what made Facebook good in the first place
Friends
When this place does what it is build for
Then we all get a little closer.

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin